De Stilte En Het Geluid

music_is_everywhere_by_darthko-d3qifcq

De stilte is tegenwoordig moeilijk te vinden. Overal is geluid. En zijn we een keer thuis, dan is er nog steeds die drang om aan de stilte te ontsnappen. Je leest het vaak in interviews van schrijvers, dat zij schrijven met muziek op de achtergrond.

Ik wil ook continu geluid. Soms zet ik de televisie aan, soms de radio of muziek. En dat terwijl dit allemaal afleidt van wat ik daadwerkelijk moet doen: schrijven. Zonder muziek is het saai in huis. Dat denken wij tegenwoordig altijd, maar muziek leidt af en afleiding zorgt voor onproductiviteit. Terwijl ik dit aan het schrijven ben branden de icoontjes van Spotify en iTunes op mijn netvlies. Ik ben maar één klik verwijderd van geluid. Maar ik hou mij sterk. Ik zal niet klikken. Ik schrijf, zonder afleiding, een stuk over schrijven zonder afleiding.

Je ziet het ook vaak bij mensen thuis. De televisie staat aan op de achtergrond. Of de radio produceert een deuntje. Als je er over na gaat denken is het een vreemde zaak. Luisteren wij echt naar die radio? Kijken wij echt naar de televisie overdag? Het enige wat overdag op de televisie te zien is zijn tuttige programma’s als Koffietijd of Tijd voor Max. Waarom wil ik zo graag die informatie op de achtergrond mijn brein binnen laten stromen. Waarom willen wij continu informatie krijgen als we op dat moment juist zelf informatie moeten genereren? Waarschijnlijk is de mens bang voor de eigen gedachte en vlucht hij weg in zinloze informatie op de achtergrond.

Hoe vaak nog?

Hoe veel keer nog? Hoeveel keer kan ik nog zeggen dat ik weer opnieuw begin? Dat ik weer schrijver word. Dat ik weer een wekelijkse column heb. Dat ik weer werk aan mijn roman alsof het een betaalde baan is?

   Een jaar ben ik nu aan het aanmodderen met een goed verhaal, maar nog steeds komt er maar weinig van terecht. De dromen zijn er. Iedereen blijkt het een meesterlijk verhaal te vinden, wat ook nog eens perfect is verwoord. Helaas zijn de woorden ver te zoeken. Zo ver zelfs dat ik het al enkele keren heb opgegeven mijzelf nog als schrijver te bestempelen.

   Ik las laatst dat de definitie van een schrijver een persoon is die tijd vrijmaakt om te schrijven. Met andere woorden, iemand die simpelweg schrijft. Ik schrijf wel veel, maar helaas zijn dat sinds ik een jaar geleden ben afgestudeerd alleen sollicitatiebrieven. Het is pijnlijk om te zien hoe weinig ik mij heb bezig gehouden met dat wat ik het liefste doe, het schrijven van columns en verhalen.

   Maar vandaag begint de revolutie, alsof mijn toetsenbord Johan Cruijff is en mijn verhaal Ajax. Vanaf vandaag zal ik elke week minstens één column plaatsen en werken aan mijn roman. Lukt dit niet, dan ben ik geen schrijver meer. Dan ben ik weer gewoon die jongen met een nutteloze hobby.

 

Image

Het Pad van Perfectie

Deze wereld vind ik prachtig. Helaas snap ik een aantal aspecten van mijn omgeving totaal niet. Ik weet dat ik hier niet alleen in sta. Toch laten de meeste mensen niet merken dat zij onzeker zijn over hun manier van leven.

   Zo zie ik de studenten van nu studeren wanneer dat van ze gevraagd wordt en feesten wanneer het mogelijk is. In mijn studententijd feestte ik als ik moest studeren en studeerde ik als iedereen aan het feesten was. Nu mijn leeftijd richting de dertig gaat laat ik mij nog steeds verleiden om te feesten. Soms zo maar op een dinsdag. Mijn leeftijdsgenoten gaan dan niet meer mee. Zij vinden het zonde van de volgende dag. Dit wordt op een bepaalde toon gezegd, waarmee ze eigenlijk bedoelen dat ze een drukker en belangrijker bestaan leiden dan jij.

   Mijn leeftijdsgenoten wonen ook allemaal in het perfecte huis. Zij maken zich nooit zorgen over de huur en de buurt waarin zij wonen kennen ze door en door. Dat ambachtelijke bakkertje op de hoek en die heerlijke authentieke kaas van die prachtig vormgegeven winkel. Alles is perfect in de omgeving van mijn leeftijdsgenoten. Verjaardagen zijn meestal de plek waar dit soort informatie aan mij verteld wordt. Waarbij ik er ook nog op subtiele wijze op wordt gewezen een biertje voor te lopen op de rest van de aanwezigen, terwijl ik als laatste binnenkwam.

   Wanneer ik uit kan slapen, dan doe ik dat. Soms tot elf uur in de ochtend. Als ik dit aan leeftijdsgenoten vertel, dan zeggen zij dat ze op dat tijdstip al in de sportschool stonden. Kom ik eens een dag in alle vroegte op de sportschool, dan zie ik veel medesporters, maar nooit het type leeftijdsgenoot dat mij een schuldgevoel geeft als ik uitslaap.

   Het is pure realiteitswaanzin. Iedereen doet zich beter voor dan hij werkelijk is. Iedereen leidt het perfecte leven en is daar gelukkig mee. Slapen kan echt niet. Ziek zijn we nooit. We zijn wel ziek, maar dan laten we onze kop gewoon even niet zien. Nooit hoor ik meer dat achterlijke gejammer van iemand die een griepje heeft gehad. Mijn leeftijdsgenoten zijn altijd druk, druk, druk, maar controleer je dat drukke leven door mee te doen, dan blijken ze nooit aanwezig te zijn.

   De bijna dertigers van tegenwoordig leven in een schijnwerkelijkheid. Ze willen zich voor doen als de perfecte mens, maar stiekem zijn zij op zoek naar de juiste manier van leven.

Zij hebben de gedachte dat er een perfecte weg loopt van geboorte naar sterven. De bijna dertigers vertonen bepaald gedrag, omdat ze hopen dat dit normaal is. Het pad van pure perfectie is het streven. Maar als er een grote hoeveelheid mensen onzeker is over het perfecte pad van het leven, komt dat de realiteit van dit pad niet ten goede.

Mijn Leven In Buitenveldert

Sinds de zomer van 2012 woon ik in Buitenveldert. De rustigste buurt van Amsterdam. Voordat ik hier mijn bestaan voortzette woonde ik in het centrum van onze hoofdstad. Ik koos voor de rust om beter te kunnen schrijven, maar die rust is mijn schrijfwerk duur komen te staan. Rust kan ook te rustig zijn.

Hier in Buitenveldert is alles goed geregeld. Geen vuilnisdagen zoals in het centrum, maar vuilnisbakken voor elk appartementencomplex. Grofvuil wordt stipt om acht uur ’s avonds buitengezet. Zet je het vuil als onwetende stadsbewoner om half acht buiten, dan vind je de volgende dag een tiental handgeschreven briefjes in de brievenbus met de tekst: “u bent gezien, vuilnis zetten wij hier doorgaans op donderdagavond na acht uur op straat, het is belachelijk wat u doet”.

Dit is een klein voorbeeld van de schaarse prostaatstrelingen van de oude mannetjes woonachtig in Buitenveldert. Sinds ik hier woon ben ik mij niet alleen gaan frustreren, maar ook gaan verbazen over de gedragingen van de oudere mannen in mijn buurt. De Amsterdamse buurt Buitenveldert bestaat voor negentig procent uit zestigplussers. Ouderwetse stellen waarbij de vrouw nog elke dag kilo’s aardappels schilt en de man het geld binnenhaalt. De meeste mannen hier zijn al een aantal jaar gepensioneerd, wat voor hen de reden is om continu op zoek te zijn naar een vorm van arbeid.

Een vieze stang op het balkon wordt grondig schoongemaakt. De overloop op de galerij wordt klinisch schoongehouden. De plant in het halletje sterft door de hoeveelheid verzorging die hij ontvangt. Bij elk stuk vuil dat wordt gevonden komt de politieagent naar boven en wordt er grondig naar een dader gezocht. Grasveldjes worden intens aangeharkt en nieuwe bewoners worden tot op de bodem geanalyseerd. De mooiste dag in het jaar is bij de sneeuwval. Dan staan de mannen met sneeuwruimer in de hand te dringen om als eerste de weg sneeuwvrij te maken. Niets is hier meer natuurlijk. De hele omgeving is gestructureerd door oude gepensioneerde mannen.

De romantiek van de buurt is verdwenen door de verveling van mijn buurtbewoners. Buurtbewoners waarbij hun dagelijkse taak verdween en die continu aan het zoeken zijn naar een nieuwe taak. Ik vraag mij af of iedereen zo oud wordt. En wat als er geen nieuwe taken meer te vinden zijn? Wat als er echt niets meer te regelen valt? Treed dan de dementie in? Is het dan over? Laten we hopen dat wij nooit op zoek zullen zijn naar een daginvulling, maar dat de dag zichzelf invult.

3251-284-200

Daar is hij weer

Deze zomer kunnen jullie weer wat vaker een prachtig stuk schrijfwerk van mij verwachten. Mijn studie is afgerond. Een fulltime baan is in deze tijd moeilijk te vinden. Dat geeft mij de mogelijkheid om veel te schrijven. En dat ga ik ook doen. Hou dus deze site in de gaten!

De Televisie van Gisteren – Peter Buwalda

Het was donderdagavond negen uur. Op Nederland 3 begon het populairwetenschappelijke programma “Pavlov”. Een programma dat doorgaans al mijn aandacht trekt, maar deze aflevering deed daar nog een schepje bovenop. Peter Buwalda was te gast. De wetenschappelijke vraag die werd gesteld was: hoe functioneren de hersenen van een succesvol schrijver.

Meneer Buwalda werd onderworpen aan een aantal neuropsychologische tests, waarbij mij opviel dat zijn irritatiegrens snel bereikt werd. De uitslagen waren belabberd. Een topschrijver, want zo mocht hij zich volgens dit programma noemen, werd bijna tien keer zo snel afgeleid als een gemiddeld studentje.

Ik las onlangs een interview met Peter Buwalda, waarin hij tips gaf aan beginnende schrijvers. Een belangrijke raadgeving was: zoek rust. Vind een plekje waar je afgesloten bent van de buitenwereld en schrijf hier op vaste tijden aan dat meesterwerk wat je voor ogen hebt. Niet alleen Peter, maar ook andere schrijfcoaches prefereren afsluiting van de bewoonde wereld. Ik vraag mij na de uitslag van het onderzoek af of dit daadwerkelijk een vereiste is om een roman te schrijven.

Zou het niet zo kunnen zijn dat Peter Buwalda een matige tot ernstige aandachtsstoornis heeft, waardoor het structureren van de omgeving zijn enige manier is om tot schrijven te komen. Zou een cognitief gezond persoon misschien hetzelfde meesterwerk kunnen schrijven zonder zich af te zonderen van de wereld.

Terwijl ik op de bank lag te twijfelen of afzondering voor productiviteit zou kunnen zorgen schoot mij iets anders te binnen. Is het sneller afgeleid zijn dan een gemiddeld persoon niet een perfecte eigenschap voor een schrijver? Ziet iemand die sneller afgeleid is niet juist de details, waar een normaal persoon altijd overheen kijkt? Je goed kunnen concentreren op een specifiek punt betekent dat al het prachtige daaromheen nooit waargenomen wordt.

Het populairwetenschappelijke programma was geëindigd zonder duidelijke conclusie, waardoor ik genoodzaakt was mijn eigen conclusies te trekken. Peter was snel afgeleid, maar door zich af te zonderen kon hij een goed boek schrijven. Een schrijver dient een snelle afleidbaarheid te hebben in de buitenwereld. Na een bepaalde hoeveelheid impulsen dient hij zich af te zonderen en van al deze impulsen een prachtig roman te kneden. De juiste balans tussen afleidbaarheid en afzondering is wat een schrijver een meesterlijk roman doet schrijven.

Begonnen met columns

De tijd is rijp. Ik zal proberen minimaal één keer per week een column te plaatsen op deze site. Ik heb al mijn oude zooi verwijderd, omdat mijn stijl in de loop der jaren compleet veranderd is. Dus vanaf nu alleen nog maar literaire, neuropsychologische en filosofische hersenspinsels die zullen verschijnen op deze site. Lees maar lekker door en volg mij op Twitter om te weten wanneer een nieuwe column verschijnt.

https://twitter.com/bundobinks