Het is één van de vele kreten in de cursussen waar het grootste belang van het leven een bepaald doel bereiken is. De mens moet met een reden op aarde zijn. Hij moet dat doel bereiken, maar let wel: het gaat eigenlijk niet om het doel, maar om de weg er naartoe. Mensen zijn op fanatieke wijze bezig met het bereiken van hun doel, waarbij het energieniveau verschilt per persoon.

Vele cursussen pretenderen de mens te helpen bij hun zoektocht naar een doel. Andere cursussen richten zich vooral op de weg er naartoe. Zo kan de mislukkeling zijn doel bereiken door zijn overtuigingen te veranderen. Pakt hij een andere cursus erbij, dan hoeft hij niet zijn overtuiging te veranderen, maar alleen maar aan zijn doel te denken. Het is een geheim dat al vele jaren verborgen lag, maar nu is gevonden. Wij moeten denken en wij zullen krijgen.

In elke boekenwinkel zijn er rijen literatuur te vinden over het vinden en bereiken van een doel, maar waar vindt men nog de schrijvers die zich afvragen waar de dwangmatige wil om een doel te bereiken vandaan komt? Is het niet vreemd dat een persoon zo op weg is naar zijn doel, het bereikt en sterft. De meeste doelen van overleden mensen worden door de levende mensheid niet onthouden. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar er zijn maar weinig studieboeken geschreven over een Rick of Truus die zich binnen een bedrijf naar boven werkt.

Als een doel zo belangrijk is in het leven, maar bijna nooit in het collectieve geheugen van de mensheid terecht komt, wat is dan nog het nut van dat doel? Is de mens geen onzeker wezen gevangen in zijn nutteloosheid? Heeft het een doel nodig om het leven nut te geven? Het lijkt er wel op. De obsessie van het werken aan een doel laat het filosoferen over het leven verdwijnen.

Ik bestel zelf nooit pizza’s, maar ik heb zo een gevoel dat de werkdag van een pizzakoerier om vier uur in de middag begint en eindigt rond het tijdstip dat de nacht de avond vervangt. Je bent continu heen en weer aan het rijden op een scootertje. De donkere stad is je beste vriend. Je heb een grote helm op waardoor jij en de omgeving van elkaar afgesloten zijn. Er is geen connectie met de buitenwereld.

Dan kom je op een gegeven moment bij een hongerig type, die zo snel mogelijk die calorievolle pizza’s uit je handen wilt trekken. Nee, eerst betalen stuk onbenul. Dan krijg je één euro fooi en word je verzocht om op te sodemieteren. Niemand wil langer dan een minuut met een pizzakoerier praten. Waar zal het gesprek over gaan? Ik denk over opkomende regenbuien en of het druk is op de weg. Twee vragen die binnen een minuut afgehandeld kunnen worden.

Wanneer je weer buiten staat, start de scooter hopelijk snel en rijd je zo snel mogelijk terug naar het restaurant, waar je het arbeidscontract hebt afgesloten. Er staan weer drie pizza’s op je te wachten. Helaas naar de buurt waar je zo net nog was. De rit herhaalt zich. Twee keer achter elkaar hetzelfde eenzame moment. Over de stille straten rijdend op je scooter. Als fulltime pizzakoerier beleef je dit moment iedere dag opnieuw. Wat een dodelijk saai leven, maar gelukkig krijg je elke avond een gratis pizza.

Vandaag stond ik zo waar om zeven uur in de ochtend op, omdat ik een afspraak had met een dementerende dame, die het te zwaar vond om in de middag af te spreken. Dan was zij al totaal vermoeid van de ochtend. Zoals het vaak gaat met dementerende mensen, vergat zij de afspraak. Ik was dus om half negen al vrij voor de rest van de dag. Terug naar bed was geen optie, dus dan maar met een kop koffie op de bank en slaperig naar de televisie staren. Er kwamen een aantal televisieprogramma’s voorbij waarvan ik wel eens gehoord had, maar ze nooit live heb kunnen aanschouwen.

Zo keek ik naar het laatste half uur van Ochtendspits. Het nieuws van Wakker Nederland. Wat voor mensen kijken hier naar? Het is als Hart Van Nederland met een rechtse insteek. Lekker oppervlakkig nieuws, gepresenteerd door een presentator waaraan ik mijn eigen spaargeld niet zou durven toevertrouwen. Na een aantal saaie interviews en wat nutteloze tests (over dat vrouwen hun vriend niet graag op de foto zien gaan met een andere vrouw) kwam de eindtune mijn gehoor penetreren.

Om tien uur begon een nieuw programma, waarvan ik niet wist dat het nog bestond, Koffietijd. Tijdens dit programma wist ik het zeker, in de ochtend worden de programma’s afgestemd op de lage IQ’s van Nederland. Zo kwam er in Koffietijd een dame met de grootste borsten ter wereld. Dat was even een diep interview wat ik daar aanschouwde. Nee, dan het item daarvoor. Dat ging over het tellen van huismussen als je in de ochtend met je brakke kop naar je tuin zit te staren. Soms tel ik huismussen zegt de presentatrice, maar dan denk ik heb ik die mus nou al een keer eerder geteld. Mokkeltje, maak even een afspraak met de psycholoog. Welke lul gaat er op het minst fijne moment van de dag huismussen tellen? Dan ben je toch compleet de weg kwijt?

Mijn conclusie is dat ochtendprogramma’s uitspattingen zijn van zwakbegaafde personen met een slaapstoornis. De volgende keer blijf ik lekker in mijn bed liggen.

Ja, dichter dat wil ik worden. Of wil ik mijn geestelijke gesteldheid gewoon veranderen met de verboden middelen?

Gelukkig heb ik de rit over de parkeerplaats overleefd. Het ziekenhuis is een speciaal gebouw. Een gebouw waar nieuwe levens op aarde worden gezet, maar waar ook vele levens deze aardbodem verlaten. Voor de statistieken is dit niet raar. Het zou pas vreemd worden als er veel meer levens verloren gaan, dan dat er ontstaan. Statistici zetten geen vragen bij het nut van het leven. Je komt, plant je voort en gaat er weer vandoor. Zo gaat het al eeuwen, dus bij onze generatie ook.

Toch leeft iedereen met het idee dat hij of zij speciaal is. Het is alsof de hersenen het bewustzijn voor de onbelangrijkheid van onze levensinvulling deactiveren. Wat zou er gebeuren als onze hersenen het leven puur darwinistisch in gaan zien. Dat wij alleen hier op aarde zijn om ons voort te planten, want als je kijkt naar generatie op generatie is het enige wat wij achterlaten het resultaat van onze voortplanting.

Zou je alles puur darwinistisch zien, dan is het doen van je haar of het kopen van nieuwe kleren niets meer dan gedrag dat zorgt voor een grotere kans op voortplanting. Dit komt het beste naar voren in een discotheek. Waarom kleedt iemand zich extra goed voordat hij of zij uitgaat? Om er beter uit te zien dan de rest van de groep? Mocht er een persoon van het andere geslacht binnenkomen, dan heb jij goeduitziende heer of dame meer kans op voortplanting.

Gelukkig denken wij niet zo darwinistisch als in dit voorbeeld, maar noemen wij uitgaan een vorm van ontspanning. Waarom zouden onze hersenen het woord voortplanting niet durven te activeren, maar het altijd een andere benaming geven? Misschien omdat wanneer wij de leeftijd bereikt hebben dat voortplanting niet meer mogelijk is, maar wij toch nog dertig jaar door moeten, wij niet in een depressie belanden?

Op de achtergrond klinkt het drukke verkeer dat zich een weg baant over het Olympiaplein. De frituurlucht van de armoedige patatzaak, waar nooit een glimp van klanten op te vangen is, hangt over het plein. Een kinderspeeltuin met een picknickbank en andere zitgelegenheden staan aan de ene kant van het plein. De andere kant wordt bezet door een grasveld, waar honden hun stinkende behoeften doen. Naast het grasveld ligt een betonnen voetbalveld. Het betonnen veld wordt omgeven door ijzeren hekken, waardoor het voor de bal onmogelijk lijkt om het veld te verlaten. Een groep jongens van rond de zestien jaar rent fanatiek achter een bal aan, terwijl een aantal meisjes zich ontspannen op de ijzeren banken naast het veld.

Denkend aan vroeger luister ik naar mijn muzieksmaak van nu. Een compilatie van de beste nummers van Chet Baker staat op. De trompet galmt door mijn oren, terwijl de bas het ritme van mijn hart regelt. In sommige nummers zingt Chet, waardoor mijn brein zich richt op hetgeen dat Chet wil vertellen over de liefde. De rust in de stem van Chet, die ontstaat doordat de instrumenten hem de ruimte geven om te zingen, het laat mijn bloeddruk dalen.

Mijn pyriforme cortex, oftewel het ruikende deel van een menselijk brein, schept herinneringen aan cafeetjes waar nog gerookt mocht worden. Waar de ogen pijnlijk aanvoelden doordat het blauw stond van de rook. Het gevoel van een biertje dat door je lichaam stroomt met daarbij een glas jenever.

Het café heeft geen heldere verlichting. Mocht er niet gerookt worden, dan zou er alsnog geen duidelijk zicht zijn. De cafébaas is een oudere man en rond de bar zitten mannen, die met pensioen zijn en dagelijks hier hun bier komen drinken.

Iedereen kent de teksten van Chet Baker uit zijn hoofd, maar niemand zingt mee. Chet zingt, wij drinken en roken. Ongezondheid kent men niet. De mensen vinden elkaar aardig, zonder dit te zeggen. Af en toe lacht er iemand hardop, maar over het algemeen praat iedereen op een zacht volume. Wanneer men elkaar niet verstaat wordt er niet harder gepraat, maar komen de hoofden van de gesprekspartners dichter bij elkaar. Niemand wordt lastig gevallen met andere gesprekken dan het gesprek waar hij op dat moment aan deelneemt. Het enige gemeenschappelijke geluid dat door de oren van de bezoekers gaat is Chet Baker’s My Funny Valentine.

Ondanks dat ik op mijn kamer zit, kan ik met mijn hersenen een hele voorstelling maken van een omgeving waarin ik kon ontspannen tijdens mijn periode op de middelbare school en niet veel later denk ik aan de omgeving waarin ik nu kan ontspannen. Allemaal door een simpele inspanning van mijn brein.

Hersenen zijn rare organen. Het is de mens. Alles wat de mens is komt voort uit de hersenen. De taal die je spreekt, de architectuur om je heen, de wegen, de infrastructuur, het geld in je portemonnee, de gedachten over het leven en het idee over wat er na dit leven op je staat te wachten. Het is allemaal afkomstig uit de breinen van de mens. Miljoenen breinen dragen bij aan de kenniswereld waarin wij nu leven. De connectie tussen neuronen zorgt ervoor dat wij iets begrijpen. Hoe het komt dat juist die ene connectie ervoor zorgt dat wij een bepaald feit begrijpen is nog niet bekend. Het bekende binding probleem dat zich voordoet in de neuropsychologie. We weten de plekken in de hersenen te vinden waar wij kleur, plaats, functie, lichtinval, gezichten, dieren, vorm of emotie verwerken, maar hoe dit alles samen komt om één situatie in de hersenen te vormen, daarover tasten wij volledig in het duister.

Hoe ik een complete voorstelling kan maken van mijn meest ontspannende momenten is dus voor wetenschappers nog totaal onbekend. Wel is bekend dat alle ontspannende ingrediënten geactiveerd zijn in mijn brein en dat vind ik heerlijk.

Natuurlijk is het fijn om te zien in de krant hoeveel sterren een film krijgt, maar de persoon die de sterren geeft heeft al zoveel films gekeken dat voor hem bijna niets meer origineel is. Omdat ik al zijn slecht bekritiseerde films niet kijk, kan er wel eens een film met een lage score tussen zitten, die voor mij geweldig is. Toch lees ik het verhaal van de criticus en besluit ik in de bioscoop maar naar een “goede” film te gaan.

Kritiek beïnvloedt het leven en het is overal te vinden. Wat te denken van sites waar stofzuigers bekritiseerd worden op zuigkracht of het eeuwige gezeur op vakantiesites als Sunweb, waarbij de ene persoon het te warm vond op de kamer in Griekenland en bij de ander vroren de tenen eraf. Wat moet ik met die informatie?

De informatie beïnvloed onbewust mijn hersenen. Er zijn mensen die menen dat alles waar zij voor kiezen een bewuste keuze is, maar in de wetenschap is al langer bekend dat dit niet zo is. Wanneer een mens de keuze moet maken tussen twee of meerdere opties, dan weegt onze frontale hersenschors de voor- en nadelen af van elke mogelijkheid. Dit gebeurt geheel onbewust, voordat wij ook maar een idee hebben dat wij aan het kiezen zijn. Alles wat ik dan heb gelezen op het wereldwijde web wordt in het proces van de frontale hersenschors meegenomen. Zelfs de meest nutteloze kritieken passeren de frontale schors en de keuze wordt gemaakt. Zo heeft een rare snuiter met zijn eigen site vol recensies wel erg veel invloed op het leven zonder dat wij het door hebben.

Zouden de critici dan niet wat meer grenzen moeten krijgen in onze media? Misschien moeten we ze allemaal wel de mond snoeren. Alleen dan zouden wij een mening construeren vanuit onze eigen ervaringen.

Misschien zou dan niemand meer zijn mond open mogen trekken, want net zoals het proces van de voor- en nadelen afwegen, is ook het kritiek geven zelf een proces in de hersenen dat tot uiting wil komen. Kritiek was er altijd al en zal ook altijd blijven. Zoals vroeger al tegen de uitvinder van het duizend-dingen-doekje werd gezegd: “heb je die dingen geteld dan?”

Je hoort er geen auto’s, alleen af en toe een tractor en het geratel van mijn stadsfiets. Je hoeft niet bang te zijn een persoon aan te rijden, want er is simpelweg genoeg ruimte. Koeien grazen en schapen mekkeren. De verse broodgeur van de Turkse bakker op de hoek is vervangen door de geur van pas gemaaid gras. Je kunt hier uren ronddolen zonder dat iemand je aanspreekt.

Het leven op een weiland lijkt op vakantie. Even helemaal weg uit de sleur. Plotseling komt de gedachte bij mij naar boven of het niet veel beter is om op een weiland te wonen. Hier in de stad heb ik nog tientallen boeken die ik wil lezen, vele bladzijden die ik wil schrijven, maar ik kom er niet aan toe door het dagelijkse ritme, waar de stad mij in heeft ondergedompeld.

Een klein huisje midden op het weiland zou perfect zijn om aan alles toe te komen, waar ik in dit drukke stadse leven geen tijd voor heb. Het lijkt zo mooi, maar dan komen de minpunten om de hoek kijken. Vereenzaming lijkt al snel op de loer te liggen. Als ik hier in mijn stad een week, door de griep geveld, binnen moet zitten, dan lopen de frustraties van een onsociaal leven al hoog op. Er is dan geen positiviteitsgoeroe, die mij een helpende hand kan bieden. Nee, het enige medicijn is een avond naar de kroeg. Voor een persoon wonend op een weiland is dit een hele onderneming. Hoe kom ik thuis? Fietsen is wel erg ver en de auto betekent geen bier. Een taxi zou kunnen, maar dat maakt de avond opeens prijzig. Het openbaar vervoer zou kunnen, maar dan moet er met tien bier achter de kiezen gelet worden op het halen van de laatste bus. Problemen, die zich vormen door de frustraties van het onsociale leven.

De perfecte oplossing zou zijn wanneer de personen die mijn leven in de stad vullen ook meeverhuizen naar het platteland. Dat betekent ook dat de sleur van de stad verhuist naar het platteland en dan ben ik uiteindelijk nog niets opgeschoten.